De historie van schildersbedrijf R. Schouten v.o.f.
Na
het volgen van de ambachtsschool pakte ik de Gouden Gids en zocht de pagina
met schildersbedrijven op. Mijn aandacht werd getrokken door twee bedrijven.
Ik belde ze. Bij het eerste bedrijf bleek te weinig werk en ik dacht: 'nou,
dat wordt nog moeilijker dan gedacht.' Bij het tweede had ik meer geluk. Mevrouw
Schuemie nam de telefoon op en ik vroeg haar of ik kon komen werken als leerling-schilder.
Ze dacht van niet, maar zou het toch even aan haar man vragen. "Met Schuemie
spreekt u", klonk het even later door de telefoon. "Kan ik bij u
het schildersvak komen leren?", vroeg ik schuchter. Het werd even stil
aan de andere kant van de lijn. Toen klonk het: "komt u morgen om 09.00
uur maar even naar het Westeinde in Den Haag."
Ik ging de volgende dag met knikkende knieën op weg naar mijn eerste,
en naar wat later zou blijken tevens laatste sollicitatiegesprek.
De heer Schuemie vroeg mij waarom ik schilder wilde worden. "Ik wil graag
schilder worden omdat het mij aanspreekt iets moois met mijn handen te maken."
De heer Schuemie besloot mij een kans te geven en zei: "ga maar bij Wilbrink
Coatings aan de Loosduinseweg een overall, plamuurmessen en stoffertje halen."
Daar stond ik. Dit was toch wel heel wat anders dan school. Ik ging gedurende
twee jaar vier dagen werken en een dag naar school en behaalde mijn diploma
aspirant-gezel.
De heer Schuemie vond het een goed plan dat ik, na mijn militaire dienst,
verder wilde leren. Ik ging de avondopleiding 'gezel' doen, twee avonden per
week en dat twee jaar lang. Ook dit diploma haalde ik.
Eigen
ondernemer
Wat nu? Ik had weliswaar gehoord van het Ondernemersdiploma, maar dacht: 'daaraan
beginnen? Nooit!!!" Toen kwam de heer Schuemie langs en zei dat ik maar
beter direct kon doorleren, dan te wachten tot later. Ik was nu tenminste
gewend om naar school te gaan, zo hield hij mij voor. Ik ben hem er nog altijd
dankbaar voor, want na drie jaar studie kon ik ook dit diploma in mijn bagage
steken.
Toen ik hoorde dat de heer Schuemie wel wilde stoppen met zijn bedrijf stond
ik voor de keuze: in loondienst gaan bij een ander bedrijf óf voor
mezelf beginnen. In september 1993 kwam de heer Schuemie kijken op m'n klus
in de Soendastraat. Na even met hem gesproken te hebben, zei ik tegen hem:
"kan ik uw bedrijf niet overnemen?" Hij keek mij aan, vroeg me of
ik het serieus meende. "Ja", zei ik naar waarheid. Op dat moment
had het bedrijf 17 schilders in dienst.
Het bleef maanden stil. Toen vroeg de heer Schuemie of ik even bij hem langs
wilde komen. "Richard, je bent nu 25 jaar", zei hij. "Ben je
niet wat jong voor een ondernemer?", vroeg hij. Ik antwoordde: "misschien
wel, maar ik wil het toch proberen." Na een aantal gesprekken kwamen
we tot de conclusie dat ik onder eigen naam de firma zou overnemen, waarbij
ik tevens een aantal personeelsleden zou meenemen.
Opeens
baas
Op 1 april 1995 startte ik officieel het eigen bedrijf. Twee maanden later
stopte de heer Schuemie en kwamen zes oud-collega's bij mij werken. Daar zaten
enkele mensen bij, die mij nog hadden opgeleid. Nu was ik opeens hun baas!
Een vreemd moment.
In 1997 kwam mijn broer Mark Schouten bij ons in loondienst. Hij had bij zijn
vorige twee werkgevers de nodige ervaring opgedaan en vond het een uitdaging
bij mij te werken. Die samenwerking verliep zo goed dat we besloten een v.o.f.
(vennootschap onder firma) op te richten.
Sinds Mark erbij is gekomen, kan ik mij meer gaan bezighouden met de uitbreiding
van ons bedrijf. Dat resulteerde bijvoorbeeld in 2000 in een verhuizing van
de opslagruimte van een garagebox naar een gloednieuw bedrijfspand aan de
Treubstraat 7b in het Rijswijkse industriegebied De Plaspoelpolder. Na een
verbouwing van enkele maanden verhuisden ook het kantoorgedeelte vanuit het
washok bij mij thuis naar de nieuwe locatie.
Sinds 1 januari 2010 bestaat
schildersbedrijf R. Schouten v.o.f. uit twee vennoten en twee personeelsleden
in vaste dienst.
Richard Schouten